Hoe Empathisch Frans groeide uit een praktijkvraag in zorg en hulpverlening

Wanneer Sofie Van Pelt vertelt over haar werk, begint ze zelden bij taal. Ze begint bij mensen. Bij gesprekken die vastlopen, bij hulpverleners die zoeken naar de juiste woorden, en bij het ongemakkelijke gevoel dat ontstaat wanneer empathie moeilijk uitgedrukt raakt in het Frans.
 

“Veel professionals met wie ik werk, beheersen het Frans technisch gezien redelijk goed,” vertelt ze. “Maar zodra gesprekken gevoeliger worden, over emoties, veiligheid of grenzen, voelen ze zich onzeker. Die onzekerheid gaat niet zozeer over wat ze willen zeggen, maar over hoe ze het genuanceerd kunnen formuleren.”

“Wat me steeds weer opvalt,” zegt Sofie, “is dat empathie vaak wordt gezien als een algemene houding, terwijl ze ook talige vaardigheden veronderstelt. Taal en empathie zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden.”
Ik zie vaak hoe één formulering het verschil maakt,” vertelt Sofie. “‘Vous devez faire cela’  kan een gesprek soms afsluiten, terwijl ‘Si vous êtes d’accord, on peut envisager ensemble la démarche à suivre’ net uitnodigend overkomt. Het gaat niet om beleefdheid, maar om taal die autonomie en samenwerking respecteert.

Het traject van Empathisch Frans is dan ook geen afgerond verhaal. Nieuwe contexten, nieuwe vragen en nieuwe samenwerkingen blijven het aanbod voeden en verfijnen. Vanuit die voortdurende praktijkwerking wordt momenteel ook gewerkt aan een nieuwe publicatie, die zich specifiek richt op empathisch communiceren in het Frans binnen de zorgcontext.

Wat begon als een praktijkobservatie, groeide uit tot onderzoek, een boek en een reeks vormingen. “Ik blijf vertrekken vanuit wat in echte gesprekken werkt,” zegt Sofie. “Daar ligt voor mij de kern.”